Stel dat we het voor elkaar zouden krijgen dat we alle 5 jarige kleuters uit onze 'prachtwijken' zo ver zouden krijgen dat ze alle 5000 woorden van de Amsterdamse placemats actief zouden kunnen gebruiken, zouden we er dan zijn? Dát is niet wat we willen, toch? Dáár doen we het toch niet voor?
Dat speelt door mijn hoofd als ik luister naar het verhaal van een oud-student van een Essential School bij de opening van tweedaagse conferentie 'Fallforum'op Rhode Island. Op een ochtend is deze jongen het meer dan zat dat hij op zijn basisschool wordt uitgelachen en gepest omdat hij een hazenlip heeft en....niet van jongensspelletjes houdt. Hij neemt zich voor:'Als ik drie keer wordt uitgelachen vandaag ga ik naar huis en kom ik op deze school niet meer terug'. Vóórdat hij bij zijn klaslokaal is, is dat aantal bereikt. Hij pakt z'n tas en z'n jas en gaat naar huis! Zijn moeder zoekt voor hem een andere school en daar komt hij leerkrachten tegen die luisteren naar wie hij is en wat zijn droom is zónder dat iemand hem uitlacht. 'I want to be the next Armani'. Dát was en is zijn droom. Op de conferentie laat hij zien met welke ontwerpen hij een hoge prijs heeft gewonnen als mode-ontwerper. Wat heeft hem geholpen?Gebruikmaken van zijn talenten. Hoge verwachtingen van hem hebben. Vertrouwen krijgen in zichzelf. Vertrouwen ontvangen van de volwassenen om hem heen. 'When I said I could do something, theý'd let me try and actually I DID it!'
De kernvragen opnieuw: ben je eigenaar van je eigen leren? Heb je voldoende doorzettingsvermogen? Wil je het beste en hoogste uit jezelf halen? Ben je verbonden met je werk en met de omgeving? Dat zijn (enkele) vragen die op Essential schools aan kinderen worden gesteld.
En deze vragen zitten niet in de test...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten