Het is nu 22.20 uur. Het voelt véél later!
Ik had écht gedacht dat ik iedere avond een mooi verslagje zou (kunnen) maken op dit blog. Het lukt me niet! Ik val om aan het eind van een dag! Zoveel indrukwekkende indrukken! Wat het meeste indruk maakt is de openheid en het respect tussen alle betrokkenen. Maar dan ook tussen ALLE betrokkenen. Kinderen worden voor 'vol aangezien'. Zij worden consequent hoog aangeslagen! Leerkrachten hebben hoge verwachtingen van kinderen en gaan er van uit dat zij heel veel zelf kunnen. Dat hoor je en zie je de hele dag door. De hele dag door! In alle interacties. Er is tijd en aandacht voor iedereen.
Respect en vertrouwen zijn de dragers van de sfeer in de school. Of, eigenlijk moet ik zeggen: in de gemeenschap. Op dinsdagavond worden wij uitgenodigd aanwezig te zijn bij een ingelaste ouderavond op de Mission Hill school. Het gemeentebestuur van Boston is van plan de Mission Hill te verplaatsen naar een ander deel van de stad. De ouders worden op deze avond gehoord. In de bibliotheek van de school komen zij, de leerkrachten, de voorzitter van het schoolbestuur en de gemeentevertegenwoordigers bij elkaar. Kinderen worden opgevangen en krijgen iets te eten. ( de meeste gezinnen zijn heel arm. Extra eten is een reden voor veel ouders om naar een dergelijke bijeenkomst te komen). Het is bijna niet te beschrijven wat er die avond gebeurt. Alleen al de opening: iedereen stelt zich voor! 'Ik ben .... moeder van ... in groep...en ...in groep.. Ik woon...'. De gespreksleider noemt de spelregels: zij wijst de sprekers aan; geen herhalingen; respectvol je mening weergeven. Om beurten nemen ouders het woord. Bij iedereen komt de onderlinge verbondenheid naar voren: oma's / opa's, buren, bedrijven in de omgeving, het ziekenhuis, de kinderen en de leerkrachten: allemaal SAMEN vormen ze de gemeenschap en SAMEN delen ze de zorg. Zeer geemotioneerde, jonge(!), moeders die vertellen dat zij zien dat hun kind met meer zelfvertrouwen de wereld ingaat dan zij ooit hebben gedaan. Dat ze dat hun kind gunnen! Dat ze de gedeelde zorg in de hele buurt (inclusief de school) ervaren als een veilig en vertrouwd 'thuis'en dat hun kinderen op die manier leren hoe je met elkaar hoort om te gaan. Dat ze juist de diversiteit in de wijk zo belangrijk vinden voor de opvoeding van hun kinderen. Stuk voor stuk authentieke getuigenissen in alle rust uitgesproken. Iedereen krijgt uitgebreid de kans. Het was om kippenvel van te krijgen!
Respect voor en vertrouwen in elkaar. Ook dáár is dat voelbaar! Zó bijzonder! Er is geen verschil voelbaar of hoorbaar of zichtbaar in de mate van betrokkenheid bij dit probleem.
Op donderdag ervaren we hetzelfde. We bezoeken de Boston Arts Academy. Een school voor 13 tot 18 jarigen die zich bekwamen in een kunstvak. Hét criterium voor toelating is 'passie'! Ervoor willen werken! Bekwaamheid is geen vereiste. De school trekt veel kinderen uit achterstandswijken. Een zeer dieverse populatie. De aandacht van het team gaat uit naar ontwikkeling van de persoonlijkheid: kijken naar jezelf; respectvol omgaan met anderen; verantwoordelijkheid dragen. Maar....de schoolse vakken moeten ook op een vastgesteld niveau behaald worden. Hoge eisen! Kwaliteit! Doorzettingsvermogen! In de balletles die we zien, drijft de leerkracht met haar stem en gebaren de kinderen op! Weinig complimentjes zonder meer! Alleen als inderdaad de beweging tot stand komt die bedoeld is voor dát kind. En dan zie je ze glimmen! (Voorzichtig...het zijn tenslotte pubers).Trots zijn op jezelf. Het uiterste uit jezelf halen. Samen aan iets werken. En de leerkracht laat horen en zien dat ze vertrouwen heeft! Opnieuw kippenvel. Ontroerend.
De tien essenties van de Essential schools zie ik beslist terug in de drie scholen die we tot nu toe bezocht hebben. Ze zijn consistent! Het zijn geen mooie woorden. De tien essenties vormen de missie en hun denken en handelen is 'mission driven'.
Hoe krijgen die leerkrachten dat voor elkaar? Morgen hierover meer ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten